تو با افکارت هم هویت شده ای و موجبات ظهور تافته ای جدا بافته به نام (( من )) را فراهم آورده ای. این همان چیزی ست که تو را از تجربه ی سرور نامنتها و مستی لایزال صلب کرده است. پس می بایست بیاموزی که چطور خودت را فراسوی این یکی پنداری با اندیشه گری دریابی. از این رو، هر چه بیشتر به بررسی آموزه ها و تعالیم بپردازی، فرصت بیشتری برای اینکه در دام فکر گرفتار آیی را مهیا می کنی.

به همین خاطر است که همواره توصیه شده، مراقبه و ممارستی را برگزین که یاری ات کند از چنبره ی ذهن و چسبیدن به آن خلاصی یابی. چراکه تعالی و کمال، گردآوری معلومات نیست، بلکه فراروی از هم پنداری با محتوای ذهن و تجربه کردن خود راستین ات در این لحظه است.